طلـوع عشـق

         شب های من به یاد تو رنگ سحـــر گرفت

                                                         قلبــم سپیده زد، تپش عشـــق سرگرفت

         با یـاد تو، ستــاره ی شب های روشـــنم!

                                                         روحـــــم ز تن به وادی امّیـــــــــد پَر گرفت

         دلمــرده بودم و به غمـــت زنده شد دلـم

                                                         در دل، ستیـــــز بین غــــــم و درد درگرفت

         غــــم، نـاله بود و درد، تنفــــر، سیه دلی

                                                         غـــــــم بود فـــــــاتح و ز دلـم درد برگرفت

         مهرت به دل نشست و غم و ناله رخت بست

                                                         آمد بهـــــــــار و شـاپره جــــــانِ دگر گرفت

                                                      بامداد ۲۱/۴/۸۶

امپرسیون، طلوع آفتاب/ اثر جاودانه ی "کلود مونه"

بهـــار عشـق

           از لبِ جـــام لبــــت مِی به هوس نوشـــــم باز         

                                                      آبـــــرویم خم ِ ابــــروی کمان کرده به نـــــــاز

           چشمه ی چشم تو جوشنده ی عشق نگه ام         

                                                      خـــــــاطرت خاطره ی مستی در اوج نیـــــــاز

           نـازُ کِ گـــردن تو گــــردنه ی هـــــــــوشِ مـدام

                                                      سـازه ی نقش تنت زنده ترین نغمه ی ســـاز

           بنـــــده ی بنــــــدِ غم عشــق تو گشتم، هردم

                                                      می کنم مـــویه بر ِ مــــوی سیــــــاه تو به راز

           تو بهــــــــاری و بهـــــــــار ِ به خـزان ننشــسته

                                                      از دل آزاد مشـــــــو، با دلِ آزاد بســــــــــــــاز 

صبح  ۲۸/۴/۸۶

                                 آشیانه ی بهار/ اثر "کلایر رابی" نقاش امپرسیونیست

اعتياد و آزادی

   "آزادي" محبوبترين صفت انسانيه که من تو زندگی بهش معتقدم. تا همين چند وقت پيش "صداقت" برام بهترين بود، تا اين که sms از يکي از بهترين دوستام بهم ثابت کرد که صداقت هم زيرمجموعه ي آزاديه. اون sms يه جمله از نيچه بود از کتاب "انسانی بسيار انسانی" اش. نيچه مي گه: «هيچ چيز براي حقيقت خطرناک تر از باورها نيست. حتی دروغ!». باوری که مي تونه خطرناک ترين باشه براي حقيقت، به نظر من اعتياد به شناختيه که صاحبش هيچ اختياری در ترک اون نداره و کورکورانه در دامنش اسيره. باوري ارزشمنده که نشأت گرفته از صداقت شخص با خود، با ديگران و با نظرات تازه که به گزينه های ذهنش وارد مي شه باشه. اين باور نمی تونه مانع از کشف حقيقت بشه.
   اگه بخوام تعريفی از اين صفت محبوبم يعنی "آزادی" ارائه بدم، می گم آزادی يعني اختيار تام انسان برای خواسته هاش. اينکه کاری رو که مي خواد بتونه انجام بده و کاری رو که نمی خواد قدرت انجام ندادنش رو داشته باشه. يه مذهبی گناهکار آدم آزادی نيست چنانچه يه بی دين که قدرت انجام کاری رو که گناه نمی دونه نداره. يکی از مهمترين عواملی که آزادی انسان رو ازش سلب مي کنه اعتياده يا همون عادت. من به شخصه بين اعتياد به مواد مخدر و ديگر عادات زندگی تفاوتی نمی بينم. تنها معياری که عادتی رو برام مخالف آزادی می کنه يا بی ضرر برای اون عامل اختياره. اگه يه معتاد به مواد مخدر يا يه سيگاری می خواد اين عادت رو داشته باشه و داره و در اين خواستش هم با خودش صادقه و خودش رو فريب نمی ده، هيچ کس نمی تونه متهمش کنه که آدم بی اراده ايه و آزاد نيست. اوني که بده اينه که معتاد از اعتيادش راضي نباشه و بخواد ترک کنه اما اراده، قدرت و اختيارش رو نداشته باشه. ضرر سيگار ممکنه برای کسی که به روح و روان و فکر و ذهن اهميت بيشتری مي ده به هيچ وجه ضرر معتنابهی در زندگی نباشه و ترجيح بده کمتر زنده بمونه اما بهتر (اگه سيگار در اين بهتر بودن نقش داره). و يا براي شخص سيگاری ديگه ای همين ضرر دردی باشه که به خاطرش مدام با سيگار کشيدن خودش در کشمکشه ولی نمی تونه از اسارت اين عادت خودش رو رها کنه.
   پس عادت می تونه مهمترين دشمن آزادی باشه وقتی جوشيده از خواست صادقانه ی درونی نباشه و يا در کنار آزادی قرار بگيره و مصداق و جلوه ی زيبايی از اون باشه وقتی خودخواسته باشه و عين اختيار. از اين مرزبندی های سطحی جوامع انسانی که "بيشتر زنده موندن" و "کميت زندگی" رو اصلی ترين معيار قرار می دن بايد فاصله گرفت.

پی نوشت:

   دوستای خوبم نسبت به یک سری از واژه هایی که تو این پست به کار بردم به طور خاص اعمال نظر کرده اند. حلزون به تعریفم از "آزادی" و نسبت اون با "قدرت"، علیرضا به "خود"، شیدا به "باور" و "اعتیاد به شناخت" و یحیی به یکی دونستن "عادت" و "اعتیاد" اشکال هایی وارد کرده اند که خوندنیه. فکر کنم برای این پست بهترین لینک مرتبطی که بتونم بهتون معرفی کنم همین لینک نظرات پایین پست باشه. پیشنهاد می کنم در ادامه ی حرفای من حتما بخونیدش. مرسی

ورای پوسته

   برتولوچی از اون کارگردان هاست که حسابی بدنامه! طوری که وقتی فیلمی ازش می دی دست کسی حتما باید جوانب احتیاط رو در نظر بگیری و بگی: مراقب باش کجا و با کی می بینیش! واسه همین خیلی از سینما دوستان اخلاق گرا معتقدند صحنه های جنسی فیلماش اضافیه و اصلا لزومی نداره اینقدر به روابط جنسی و برهنگی نزدیک بشه. نمونه ی بارزش فیلم "رویابین ها" یا "خیالباف ها" یا "رویازدگان" یا همون "دریمرز" خودمونه با اون اینسرت خفنش! که تو کمتر فیلم سینمایی معتبر و خوب مثلش رو دیده ام. قضیه طوری شده که دیگه به فیلمای برتولوچی می گن: "مینی"!!! اما این به نظر من فقط پوسته ی ماجراست. برای فهمیدن نگاه آدم متفاوتی مثل برتولوچی باید عمیق تر کاراشو بررسی کرد.

 "زیبای ربوده شده" رو شاید خیلی دیر اما تازه دیدم و شباهت زیادی که تو تِم "بکارت" با "دریمرز" داشت خیلی توجهم رو جلب کرد. برتولوچی برای تصویر کردن خوبی و زیبایی که مد نظرشه فضایی خلق می کنه به نهایت زشت و وقیح. شاید چون تنها راه درک زیبایی رو تقابل کامل اون با زشتی می دونه و این چه بسا نشأت می گیره از نگاه نسبی اش به زیبایی. نگاهی که دست کم تو زمانه ی ما به نظر می رسه گریزی ازش نباشه. اگه اون روابط جنسی آشکار و دریده ی "زیبای ربوده شده" نبود ما چطور می تونستیم زیبایی صحنه ی آخر فیلم رو درک کنیم؟ صحنه ای که کاملا عاطفیه با اینکه در بستر یه رابطه ی جنسی نشون داده می شه. من این صحنه رو معادل "بوسه" تو فیلم های کلاسیک می دونم. به همون لطافت به همون زیبایی و به همون سرشاری از احساس پاک انسانی.