صراحت مولوی و بیان بی سانسورش به نظرم با آن داستان "خر و کنیز" دیگر برای همه روشن باشد! شعر خاصی که ای کاش غم فیلتر نبود و حالا آن را به عنوان بهترین نمونه ی بیان آزاد می گذاشتم اینجا. اما خوب شعر فعلی هم لطف خودش را دارد. غزل است، از دیوان شمس مولاناست و مهم تر از همه اینکه از لحاظ مضمونی بی ادعاتر است و بیشتر مناسب پسند بیزار از پند و موعظه ای مثل من!

جانم به چه آرامد ای یار به آمیزش

صحت به چه دریابد بیمار به آمیزش

هرچند به بر گیری او را نبود سیری

دانی به چه بنشیند این بار به آمیزش

آن تشنه ی ده روزه کی به شود از کوزه

الاّ که کند آبش خوشخوار به آمیزش

در وصل تو می جوید وز شرم نمی گوید

کامسال طرب خواهد چون پار به آمیزش

کاری که کند بنده تقدیر زند خنده

که ای خفته بجو آخر این کار به آمیزش

زیرا که به آمیزش یک خشت شود قصری

زیرا که شود جامه یک تار به آمیزش

اندر چمن عشقت شمس الحق تبریزی

صد گلشن و گل گردد یک خار به آمیزش

مولانا جلال الدین محمد بلخی/ دیوان شمس تبریزی/ ۱۲۳۰

پ.ن

   مثل همیشه نظرات دوستان برای کاملتر شدن نوشته هایم مفید واقع شد. (البته حتما توجه دارید که این استقبال از پیشنهاد با آن بیزاری از پند و موعظه که گفتم ضدیتی ندارد اگر هم داشت چه باک که "ما هم آغوشی اضداد را طالبیم"!). به دنبال نظر افق عزیز باید این نکته ی کلی را هم اضافه کنم که:

   اراده ی مفهوم بالاتر از یک مثال ملموس در اشعار عرفا چیزی نیست که بتوان انکارش نمود اما لازمه ی یک تشبیه درست، وجود جمیع صفات منظور -ولو در پایین ترین سطح آن- در مشبه به است. پس نمی توان گفت منظور شاعر "این" نیست و "آن" است، می توان گفت ممکن است شاعر "آن" را به عنوان حد والاتری از "این" اراده کرده باشد.