چه آغوشی چه گرمایی چه وصلی!          بهــــــاری بودم اما در چه فصــلی؟

طبیعت برگ ریزان و خـــــــزان است           هوای دل ببین این فصــل اصـلی!

*   *   *

نگارینــــــم دل تنــگت نبیـــــــــنم            بهـــــــارم! زردی برگت نبیــــــــــنم

اگر بیــــــنم دو چشــــمم کور بادا!           نبیـــــــنم هیچ بی رنگت، نبـــــینم

*   *   *

زمستان و خزان و صیف، خــــوابی           ســــرابی و حجـــــابی و نقـــــــابی

بهـــــــــار اما خــــداوند صـــــداقت           پـــــریّ ِ عاشق و عـــــریان آبـــــــی

*   *   *

ببین بــــرف زمســـــتان را نگـــــارا!           که یکـــــرنگی عطا کرده هـــــــوا را

سپیــــدی رنگ پاکــــیّ ِ بهار است           زمستان هم تو را جـــوید، بهـــــارا!

*   *   *

زمستـان است، آری میـــــم.امّیــــد!           ولـــــی دیگر نبــــــاید بود نومیــــــد

که تنها «انتظار» است آیه ی عشق           بهاران می رسد، بی شک و تردید

ای شبنم بهاری، ای جای پای باران

بنشین به روی این برگ از بین آن هـــزاران

رگبرگ های این یک، تاب خزان ندارند

این دل بریــــده از گل، دل بســـته بر بهــــــاران

زمستان ۸۶