هنـــر آزاد

بالاخره سنتوری

freeart — Sat, 16 Feb 2008 11:33:18 GMT

بالاخره بعد از مدت ها دی وی دی خام فروختن این فروشنده های میدون انقلاب نسخه ی واقعی «سنتوری» یافت شد. دیشب تازه اولین بار فیلم رو دیدم. اصلاً انتظار دیدن همچین فیلمی رو از مهرجویی نداشتم. تا به حال فقط «لیلا» رو ازش زیاد دوست داشتم اما از حالا به بعد سنتوری (صد البته این نسخه ی سانسور نشده و کاملی که ازش دیدم) شد بهترین فیلم مهرجویی برام. داستان کلیشه ایه اما همین برام جذابش کرده این زنده کردن کلیشه ها که کار همه ی بزرگانیه که دوست دارم مثل تارانتینو، برادران کوئن، ریدلی اسکات، تیم برتون و ... . تدین فیلم محشره. در نهایت ایجاز و در عین حال سادگی و روونی کار شده. گلشیفته و رادان بهترین بازی هاشون رو دارن. متن محکم و بامزه و دوست داشتنیه موسیقی بی نظیره اصلاً اینا چیه دارم می گم فیلم خوبه دیگه این حرفا رو نداره. تماشاگر رو محو خودش می کنه، تلخه اما شیرین. دوست داشتینه. دیدنیه. فقط... ای کاش اون صحنه های معتادای توی پارک کمتر بود. بعد از بار اول دیدن این تنها«کاش» یه که برام مونده. امیدوارم تو بارهای بیشتر دیدن هم همین یکی باقی بمونه و بیشتر نشه.

در ضمن؛

سنتوری داستان خودشو تعریف می کنه بی هیچ ادعا و ادایی. حرفای سیاسی هم که دربارش زده می شه زورکیه. اگرم همچین اشاره هایی داشته باشه که به نظر من دور از ذهنه، تو لایه ی اول نیست و به هیچ جای فیلم صدمه نزده. این از معدود فیلمای ایرانی بود که دیدم و از اکران عمومی نشدنش واقعاً تاسف خوردم. جاش تو سینماهای بی رونق ما واقعاً خالیه. فیلم زندگی جانی کش رو دیدین؟

Walk the line

سنتوری منو یاد اون انداخت که خیلی ازش خوشم میاد فقط حیف که «خواکین فونیکس» قبلش نقش امپراتور گلادیاتور رو بازی کرده،به نظرم این نقش برا منفور کردنش تو تمام دوران بازیگریش و اینکه هیچ نقش مثبتی بهش نیاد کافی بوده!!!۰

بچه ی هالیوود

freeart — Mon, 04 Feb 2008 06:54:18 GMT

«بچه ی هالییوود» ترجمه ی پرویز دوائی کتاب فوق العاده شیرین و آموزنده ایه. یه قسمت از بخش های شیرینش رو تو این پست نقل می کنم اما قبلش برای معرفی، عین برخی از عبارات پشت جلد کتاب رو میارم:

«... ترجمه ی کتابی به اسم اصلی Growing up in Hollywood که رابرت پریش نوشته، که رابرت پریش از بچگی در هالیوود بزرگ شده، که از بچگی توی فیلم ها بازی می کرده، که بعداً شده مونتور فیلم، و بعداً شده کارگردان فیلم، با فیلم هائی مثل دشت ارغوانی، آتش زیرین، فریادکن خطر، سرزمین شگفتی انگیز، به شیوه ی فرانسوی و اینها.»

« بهترین دفتر خاطراتی که راجع به شهر سینما نوشته شده». (لوس آنجلس تایمز)

* * *

سینما «رویال» بوی عطر و سیگار برگ و عرق بدن می داد؛ بوی بزرگسال ها. سینما «لیریک» بوی رخت چرک و آب نبات مانده و ادرار می داد؛ بوی ما بچه ها. سینما «لیریک» دو تا توالت داشت، ولی ما بچه ها اغلب چنان محو فیلم بودیم که دلمان نمی آمد حتی برای یک لحظه هم که شده سالن را ترک کنیم. احتیاج به توالت موقعی پیش می آمد که آدم به هیجان آمده باشد. در لحظه های مهیج هم هیچ قدرتی در جهان نمی توانست ما را از روی صندلی هایمان بلند کند. در صحنه های زد و خورد و التهاب لب صندلی می نشستیم و چشم هایمان مبهوت پرده بود که چطور جک هاکسی از این طرف دره به آن طرف می پرد و یا سرخ پوست ها را به گلوله می بندد، یا هارولد لوید چطور بالای آن ساختمان به عقربه ی ساعت آویزان است و زیر پایش ماشین ها مثل مورچه رد می شوند. مثانه های کوچک ما اغلب لبریز بود. اگر صحنه های روی پرده از آن صحنه های داغ و پر هیجان بود، همان طوری که چشم به پرده داشتیم ادرار می کردیم، یعنی بدون اینکه دکمه شلوار را باز کنیم یا نگاهی به زیر پا بیاندازیم، ادرار را ول می کردیم. اغلب خودمان هم متوجه نبودیم تا جریان گرم و مطبوعی را حس می کردیم که در طول پاهای برهنه مان به طرف کف سینما سرازیر می شد. کف سینمای «لیریک» از ادرار چند نسل بچه ی سینمارو اشباع بود.

سینما «رویال» وضعش به کلی فرق می کرد. از میان دره ی «وامپ» های سالن انتظار که می گذشتیم، مادرم گفت: «رابرت، دستشویی لازم نداری بروی؟» گفتم نه، و راست می گفتم؛ احتیاج به دستشویی موقعی پیش می آمد که فیلم شروع شده باشد و نه قبل از آن.

Fire Down Below (1957)

A Warwick-Columbia Picture

Producers: Irving Allen and Albert R. Broccoli
Director: Robert Parrish

Screenplay: Irwin Shaw,
based on the novel by Max Catto

Featuring:
Rita Hayworth as Irena
Robert Mitchum as Felix Bowers
Jack Lemmon as Tony
Herbert Lom as Harbor Master
Bonar Colleano as Leuitenant Sellers
Bernard Lee as Doctor Sam Blake
Edric Connor as Jimmy Jean

ریتا هیورث و رابرت پریش/ پشت صحنه ی آتش زیرین

دو بیتی های بهاری 2

freeart — Sun, 03 Feb 2008 09:06:18 GMT

چه آغوشی چه گرمایی چه وصلی! بهــــــاری بودم اما در چه فصــلی؟

طبیعت برگ ریزان و خـــــــزان است هوای دل ببین این فصــل اصـلی!

* * *

نگارینــــــم دل تنــگت نبیـــــــــنم بهـــــــارم! زردی برگت نبیــــــــــنم

اگر بیــــــنم دو چشــــمم کور بادا! نبیـــــــنم هیچ بی رنگت، نبـــــینم

* * *

زمستان و خزان و صیف، خــــوابی ســــرابی و حجـــــابی و نقـــــــابی

بهـــــــــار اما خــــداوند صـــــداقت پـــــریّ ِ عاشق و عـــــریان آبـــــــی

* * *

ببین بــــرف زمســـــتان را نگـــــارا! که یکـــــرنگی عطا کرده هـــــــوا را

سپیــــدی رنگ پاکــــیّ ِ بهار است زمستان هم تو را جـــوید، بهـــــارا!

* * *

زمستـان است، آری میـــــم.امّیــــد! ولـــــی دیگر نبــــــاید بود نومیــــــد

که تنها «انتظار» است آیه ی عشق بهاران می رسد، بی شک و تردید

ای شبنم بهاری، ای جای پای باران

بنشین به روی این برگ از بین آن هـــزاران

رگبرگ های این یک، تاب خزان ندارند

این دل بریــــده از گل، دل بســـته بر بهــــــاران

زمستان ۸۶

1 و 2 از هیچکاک

freeart — Sat, 26 Jan 2008 10:51:18 GMT

۱- هیچکاک در مصاحبه مفصلی که با تروفو در کتاب «سینما به روایت هیچکاک» انجام داده به نکته مهمی در خصوص موفقیت تجاری فیلم اشاره می کند. اینکه زن باید مورد شکنجه واقع شود!

شکنجه اعم از روحی و جسمی. به هر حال اگر در فیلمی زن آزار نبیند تضمینی به موفقیت فیلم نمی توان داد. (البته نیازی به گفتن نیست که رعایت این مورد به تنهایی تضمین فروش فیلم را نمی کند). این گفته از آن جهت بیشتر مورد توجه من است که کاملاْ صادقانه و رک گفته شده. بررسی روانشناسانه اینکه خوب حالا این خوب است؟ با حقوق بشر جور در می آید؟ آیا فعالین حقوق زنان را آشفته نمی کند؟ و بسیاری مسائل از این قبیل که فرع بر فوت و فن کارگردانی هستند در این اظهار نظر کمترین اهمیتی نداشته اند!

حافظه دیداری خود از فیلم ها را مرور کنید. خواهید دید که این شاه کلید هیچکاک تقریباً همه جا هر وقت فیلمی موفقیت تجاری -و حتی هنری- داشته، به کار آمده نه چون او به آن اشاره کرده بلکه به آن دلیل که در طریقت شهودی کارگردانی فیلم، خیلی مسائل به صورت غریزی مشترک هستند.

۲- از فیلم معروف «مرد عوضی» هیچکاک اصلاْ خوشم نمی آید. گفتم شاید در شرایط خوب ندیده بوده ام و قضاوتم درست نبوده اما اخیراْ نسخه دی وی دی دوبله اش را آن هم روی پرده و با کیفیت صدای خوب دیدم. بیشتر بدم آمد!! این کار بی ارزشش به شاهکار بدنام در... .

پرواز

freeart — Mon, 21 Jan 2008 10:09:18 GMT

پرواز را به خاطر بسپار/ پرنده مردنی ست.

فروغ فرخزاد

دیشب که بهار آمد و احساس وزید

با بوسه به گِلزار دلی روح دمید

گِل، شد گُل و دل، زنده، مسیحایی و سبز

دیشب، که پرنده ای به پرواز رسید

۲۳ دی ۸۶

بقا در فنا

freeart — Sat, 12 Jan 2008 07:10:18 GMT

دل، بسته ام بر دیگران

تا بر تو من دل بسته ام

پروانه ام، آری

ولی از مرگ، بی پروا نی ام

با سوختن

من سوختم انسان فانی را

شدم باقیّ تو

مانا و جاویدان

بهارا

چون تو مانی، جاودانم

مرگ را میرانده ام من

تا ابد با نیستی هستم

بهارم

عاشقم من

۲۰ دی ۱۳۸۶

هدیه، "نورما دزموند" نیست!

freeart — Sun, 06 Jan 2008 08:58:18 GMT

هدیه تهرانی، بازیگر خوش سیما و ارزشمند سینمای ایران، دوران عجیبی را پشت سر می گذارد. فلسفه می خواند، سینما را فراتر از بازیگری می آموزد، دستیاری کارگردانی می کند و وقتی از او می پرسند کی می خواهد فیلم خودش را کارگردانی کند و آیا اصلاً چنین قصدی دارد، می گوید عجله ای ندارد چراکه معتقد است فیلمسازی شدیداً نیازمند «جهان بینی» است... این مشهورترین و پولسازترین بازیگر سینمای ما به خوبی نسبت خود را با شهرت مشخص کرده و این، نویدِ آن می دهد که آینده ی تلخ اغلب بازیگران زن مشهور و خوش چهره ی سینما، در مورد او مصداق نخواهد داشت.

«هرکس بگوید شهرت را اصلاْ دوست ندارد و از آن گریزان است می توانم حدس بزنم دارد دروغ می گوید یا چیزی را پنهان می کند. محبوبیت ابداْ چیز بدی نیست و همه ی آدم های دنیا در رفتارهای روزمره شان هم برای این محبوب بودن و جلب محبت و علاقه ی دیگران تلاش می کنند... مهم این است که چه طور به این شهرت و محبوبیت نگاه کنیم... من خلوت و زندگی شخصی خودم را حفظ کرده ام و احساس می کنم ابعاد روحی و فکری آدم در چنین شرایطی باید خیلی فراتر از این باشد که در سایه ی شهرت از میان برود یا شکل عوض کند. در یک کلام، شهرت عامل تعیین کننده و ملاک مؤثری در مسیر زندگی ام نیست».

هدیه تهرانی، مجله ی سینما خانواده، خرداد ۸۶

آقای تارانتینوی نابغه

freeart — Mon, 31 Dec 2007 08:04:18 GMT

محلّ اختلاف!

فیلمی که محل اختلاف علما!! در سینما شده. خیلی از کسانی که از دوستداران پر و پا قرص پالپ فیکشن بودند با دیدن این فیلم دو جلدی، از تارانتینو روی گردان شدند، یه عده گفتند خوب هر کارگردانی کار بد داره و این کار ضعیف، چیزی از توانایی های تارانتینو کم نمی کنه، یه عده دیگه به علاقه ی خودشون به فیلم های قبلیش هم شک کردند و بقیه ی کارای تارانتینو رو هم بی ارزش دونستند و...

اما افسوس که معدود بودن اونایی که این شاهکار رو اون طور که هست بفهمند و در مورد خودش و کارگردانش قضاوت کنند. یکی از این معدود آدم های باهوش و ارزشمند سینمای ما بهروز افخمیه. مجله ی دنیای تصویر، زمان نمایش کیل بیل یادداشتی از بهروز افخمی چاپ کرد با عنوان "مثل هذیان دم مرگ" که به نظر من قابل قبول ترین شکل فهم داستان استثنایی این فیلمه. پیشنهاد می کنم این نوشته رو حتماً گیر بیارین و بخونین. کیل بیل یه داستان عادی نیست که هر منتقد بازاری قدرت درکش رو داشته باشه. "بئاتریکس کیدو" دختریه که با اصابت گلوله به سرش درجا کشته می شه و اونچه ما در ادامه می بینیم چیزی نیست جز مالیخولیای ذهن یک زن شکست خورده در لحظه ی مرگ دردناکش. یک زن گنگستر امریکایی که دنیای تصویریش با فیلم های هنگ کنگی و انیمیشن های ژاپنی شکل گرفته و طبیعتاً اگه رویایی هم داشته باشه برگرفته از همین حافظه ی دیداریشه. مگه نه اینکه تک تک ما هر بار که تو زندگی شکست می خوریم تو ذهن خودمون واقعه رو بازسازی می کنیم، اکشنش می کنیم، کارای عجیب و غریبی که به هیچ وجه تو عالم واقع ازمون برنمیاد انجام می دیم و دست آخر هم با خیال پیروزی خودمون رو آروم می کنیم؟!

این نگاه ریزبینانه به کیل بیل پاسخ ساده ی همه ی سوالاتیه که فیلم برای تماشاگر خاصی که دنبال پیام و مفهوم می گرده بوجود میاره. و مسلماً تارانتینو کسی نیست که ارضا کردن این دسته از مخاطبانش هدف اصلیش باشه. به همین خاطره که این آدما وقتی می بینن تو هواپیمای فیلم، محل ویژه برای قرار دادن شمشیر سامورایی تعبیه شده! هر کسی که کشته می شه خون بدنش مث فواره بیرون می پاشه! کودکی یه کاراکتر، انیمیشنه! یه دختر با یه شمشیر اسرار آمیز از پس یه گله آدم کش بر میاد! گلوله تو سرش می خوره و بعد از چهار سال کما زنده می شه! در حالی که هنوز توی هواپیماس یهو تو لباس بروسلی روی موتورسیکلت دیده می شه که تو یه شهر بزرگ راحت سوژه اش رو پیدا کرده و داره تعقیبش می کنه! و همه ی خالی بندی های فیلم های هنگ کنگی که توی فیلم هیجانش رو بر می انگیزه و از طرفی هم نمی خواد جو گیر باشه و دنبال دلیل منطقی براش می گرده و متأسفانه هوش پیدا کردنش رو هم نداره! اون وقت شروع می کنه به داد و فریاد که آی بیخودی بزرگش کردین، یه تقلید صرفه اونم ناشیانه، هیچی برا گفتن نداره و امثال این یاوه گویی ها!!!

تارانتینو یه کار مهم اگه تو تاریخ سینما کرده باشه اینه که مخاطب خودش رو آگاهانه انتخاب کرده، اونایی که مد نظرشن رو برای خودش نگه می داره و منتقدین ناآگاه و بی سواد و کند ذهنی رو که بدترین مخاطبای هر اثر هنری هستند با تیز بینی تمام دست می ندازه و مسخره می کنه. آفرین به این نابغه ی سینمای عصر ما.

شناسنامه ی فیلم: vol. 2 ، vol. 1

چشم هات

freeart — Tue, 18 Dec 2007 18:45:18 GMT

این غزل از دلنشین ترین غزل هاییه که از شاعرای معاصر گمنام شنیدم. خیلی لذت بخشه که شعری رو از زبون دوستی بشنوین، شدیداْ بپسندین، بعد با ذوق و شوق بپرسین که شاعرش کیه اون وقت درست زمانی که انتظارش رو ندارین فقط در طی دو روز ملاقات رو در رو که اون دوست اول، ناخواسته ترتیب داده، کسی بشه از صمیمی ترین دوست هاتون، دو شبانه روز کامل با هم باشین و یه بعد از ظهر وقتی می بینه شما دستی به قلم دارین و برای شعر گفتن تلاش می کنین یکی از غزل های خودش رو بخونه اون وقت در کمال بهت و حیرت ببینین که این دوست نزدیک همون شاعر آشنا از دور گذشته است...! فکر می کنم خیلی از ما مدیون این اتفاق های عجیب و غریب زندگی مون هستیم.

از دوست بهبهانی شاعرم، مهدی عزیز تشکر می کنم که اجازه داد این پست وبلاگم رو با غزل زیباش آذین ببخشم.

فالی زدم به یُمن رمانتیک چشم هات

زخمی تر از همیشه ی شلیک چشم هات

از ناگزیر بی دل ِ ایام باختم

بر ناگهان ِ بی بی ِ اسپیک چشم هات

عمری ست با نگاه تو لبخند می زنم

فرمانبریّ حضرت لائیک چشم هات

با این عبارتی که خودم بانی اش شدم

از ابتدای تلخ زمانی که چشم هات

نگذاشت زندگی بکنم آشنا شدم

لعنت به عشق، حادثه ی شیک چشم هات

مهدی شعبانی نسب

درد دل

freeart — Fri, 14 Dec 2007 15:30:18 GMT

دلم جواز داده محرمانه درد دل کنم

بدون پرده، فاش و بی بهانه درد دل کنم

برای درد دل پی ِ دلیل عاقلانه ای

نباشم و مدام، عاشقانه درد دل کنم

عزت راز پوشی و غرور مردانگی ام

فدا کنم به شوق و عاجزانه درد دل کنم

چو غنچه ای که با بهار، غنچگی فدا کند

گلی شوم بهاری و ترانه درد دل کنم

تابستان ۸۶